05 Feb

0 Comments

Արփի Ոսկանյան / Մազերի հեղափոխություն

by

Արփի Ոսկանյան

Իմ թանկագին ընթերցող՝ միգուցե միակ ու մինուճար, որ կարդում ես հիմա այս տողերը, ես ուզում եմ պատմել քեզ իմ մազերի մասին՝ իմ փարթամ, խիտ, ծանր, հաստ, չափազանց երկար, արտառոց ու զարմանահրաշ մազերի մասին։ Եթե դու երբևէ  չես տեսել մազերս,  կարող ես ասածս ինքնասիրահարվածություն համարել, բայց եթե տեսել ես, գիտես, որ իմ մազերն ավելի շատ աշխարհինն էին ու քոնը, քան իմը։  Դա, իհարկե, ամենևին չի նշանակում, թե դու պիտի անպայման հիացած լինեիր դրանցով։  Հնարավոր է՝ մազերս քեզ նույնիսկ տգեղ թվացած լինեն կամ քեզ համակած լինի մկրատն առնելու ու դրանք կտրելու ցանկությունը։ Մի բանն է հաստատ՝ եթե դու տեսել ես իմ մազերը, դրանք  քո հիշողությունից ջնջել չի լինի։

Իմ մազերն արտառոց էին ու արտակարգ, և այս պնդման մեջ չկա մեծամտության կամ ինքնազմայլման տարր։  Այդպիսին են եղել այն առասպելական հերոսների մազերը, որ առյուծի երախ էին ճղում, տաճարներ քանդում ու միայնակ դուրս գալիս զինված զորքի դեմ։ Այսպիսին են եղել երբևէ ապրած և բարձրումեծ խարույկների մեջ մոխրացած վհուկների վարսերը։ Այսպիսին պիտի որ եղած լինեն խորթ մայրերի ձեռամբ ձեղնահարկում կողպված գեղեցկուհիների վարսերը, որ նրանք կախում էին  պատուհանից, որպեսզի սիրածները դրանցով վեր մագլցեն։

Գիտեմ, դու հիմա կասկածանքով կկոցում ես աչքերդ ու մտածում, թե ոնց նրբանկատորեն հարցնես ինձ՝ հո լրջորեն չե՞մ կարծում, թե մազերի մեջ իսկապես գերբնական ուժ կա, և այդ հին առասպելների ու հեքիաթների մեջ՝ գեղեցիկ փոխաբերություններից զատ ինչ-որ ճշմարտություն։ Ոչ, իհարկե, չեմ կարծում։ Որովհետև համոզված եմ։  Կարդալ ամբողջությամբ

19 Apr

0 Comments

Գագիկ Աղբալյան / Էսպես մնա՝ էլի լավ ա

by

Գագիկ Աղբալյան

Փոխվել են իմ քաղաքի դեմքերը, տեսքները լավացել է` գործերը լավանալուն համաքայլ: Իսկ իմ քաղաքի դեմքերից քո քաղաքում էլ կան, որոնց անունները բոլորի լեզվի ծայրին են, օրվա մեջ նվազագույնը մեկ ու կես ժամ: Ո՞ր բիրդան աղայի գործերը չի քննարկում ժողովուրդը: Իսկ մեր ապրելիք սեւ օբսիդիանի ժամանակաշրջանի բիրդան աղաներ իմ քաղաքում դարձել են նրանք, ում գործն առանց ուրիշների դժբախտության չի լավանում:
Օրինակ Ենոքը՝ մեր քաղաքի դագաղագործը: Ասում են, թե նա առաջներում ամաչում էր, որ «մահվան բիզնես» է դրել եւ ուրիշի սուգն իր ուրախությունն է: Բայց եկան այլ ժամանակներ, երբ կյանքն արժեզրկվել է, մահն էլ շան ոտի հետ է գնում: Ենոքի գործը ծաղկեց, փորն ու դեմքը կլորացան, աչքերն էլ ցամքած չեն առաջվա պես: Նրա աչքերում կյանքը փոխվեց, դարձավ հրաշք: Ենոքն այլեւս չի ամաչում իր բիզնեսի համար, որովհետեւ փող ունի: Իսկ փողը չի թողնում, որ մարդու դեմքն ամոթից շառագունի: Տեսնես ինչպես են դագաղագործ բարեկամիս գործերը: «Էհ, ինչ ասեմ, էսպես էլ մնա` էլի լավ ա»,-ասես իրոք վատ վիճակում լինի, բոլորի նման կյանքից դժգոհում է դագաղի պատվերները չհասցնելու պատճառով նոր երկու աշխատող վարձած Ենոքը: Կարդալ ամբողջությամբ

Բաժին` Պատմվածք

Հեղինակ`

07 Apr

0 Comments

Գեմաֆին / Վերնագիրը տակը երկար գրված է

by

1523323_533506886756192_613507356_o

5

Ներքին հանդուրժողականության և արտաքին կոմֆորմիզմի վերաբերյալ գրառումից հետո պատանի սատանիկի նույն հարցի վերաբերյալ նույն մարդու միաժամանակ բազմակարծության մասին գրառումը նկատեցի ու Հրանտի մեկնաբանությունը հիշեցրեց իր խոսքը ունիվերսալության և քյառթու ամերիկացի տղեքի մասին ու հիշեցի ճշտի մի հատ լինելու մասին կանխադրույթը ու հիշեցի մեր դասարանի Միքոյին ով բազառի ժամանակ Կարդինալին հակադարձեց որ ճիշտը մի հատ է ժամանակի ու տարածքի կոնկրետ կետում ու պոլիտեխնիկի հենակետային վարժարանի բակում ես հասկացա որ Այնշտայնը քաքն է ընկել ու մեզ էլ հետը քաքը գցել ու մի երկու օր ուշքի չէի գալիս ու էս ամենը ճիշտ ու սխալից անդին է կարծիքի նրա ձևավորման ու տարածման շուրջ է իսկ կարծիք իրավունք ունի հայտնել յուրաքանչյուրը միաժամանակ մի քանի կարծիք էլ իրավունք ունի հայտնել ու էդ իրավունքը մարդու բնական իրավունքն է ու քանի որ կարծիքը ամենաբնական բանն է ու քանի որ քյառթու ամերիկացիք ունիվերսալության են ձգտում ինչպես նաև հետամնաց ռուսները և նույնիսկ Հայ Հեղափոխական Դաշնակցությունը ու ամբողջ քաղաքակիրթ աշխարհը այսինքն արևմտաեվրոպական աշխարհը այսինք սպիտակ հացի տեր աշխարհը խոսքի ազատությունը համարում է անանց արժեք ու փորձառությունն ու գիտելիքը ցանկալի և շատ դեպքերում անցանկալի բոնուս է քանի որ ես այդպես եմ կարծում ու ամենակարևորը հավաստի երևալն է քանի որ հավաստի լինելու մասին տարբեր կարծիքներ կան ու էս ամենը երկընտրանքի ու միաժամանակ նույն բանի մասին մի քանի կարծիք ունենալու մղեց ու հղացա տեքստն այս Կարդալ ամբողջությամբ

02 Apr

0 Comments

Սիրանույշ Օհանյան / Ստատուս Սալամանդր

by

Սիրանույշ Օհանյան 

Շաբաթ

Արագ քայլելով՝ ձեռքս տարա գրպանը, որտեղ հեռախոսն էր, բանալին թողեցի հեռախոսի հետ՝ թքած ունենալով, որ կքերծի էկրանը, ձեռքս գրպանից հանելու ընթացքում  գժեգիժ շուռ եկա ու հետ դարձա։  Նկուղի դռան սառը, երկաթաժանգ կողպեքի բացակայությունը միանգամից իմացողի աչքը կմտներ։ Կռացա, մատներով շոշափեցի  անկյունի քարի տակն ընկած բետոնի ճեղքը։ Ճկուն ցուցամատս գտավ ուզածս, եղունգս քերծելով քաշեց դուրս։ Արձակեցի կողպեքը, բանալին  դրեցի տեղը, կողպեքը մի կերպ հարմարացրեցի՝ նայողը գլխի չի ընկնի, որ բաց է։  Ճիշտ է այսպես։ Ծայրահեղ դեպքում կհասցնեմ շպրտել փականն ու դուռը վրա բերել։ Դուռը հսկայական հուսալի դարպաս էր, ներսից էլ փակվում էր։ Ջուրն ու սնունդը կհերիքի անորոշ ժամանակ, բայց առանց լողանալու ի՞նչ պիտի անեմ։ Ուրիշները ո՞նց են անելու, տեսնես։ Կարդալ ամբողջությամբ