13 Sep

0 Comments

Հայգ /Վերնագիրը տակը երկար գրված է

by

1523323_533506886756192_613507356_o

Այս տեքստը գրվել է Մարսելից ժամանած բանաստեղծների տեքստերը լսելու ընթացքում ու քանի որ նույն տեքստերը նաև հայերեն էին թարգմանվել ու խոսքը մեր մեջ մի եսիմ ինչ գործեր չէին, իսկ եթե ավելի ոչ կոռեկտ լինեմ ու իմ հասկացած ճշմարտությանը ավելի մոտ՝ հեչ բան էին ու երբ լսում էի ֆրանսերեն տեքստերը` իրենց վերցրած դադարները, ռիթմը ու հնչողությունը, հասկացա որ էս մի տեքստս չպետք է որևէ լեզվով թարգմանվի և նախատեսված է հայերեն չիմացող մարդկանց մոտ կարդալու համար: Կարդալ ամբողջությամբ

Բաժին` Գլխավոր, Պոեզիա, Տեքստ

Հեղինակ`

23 Aug

0 Comments

Արմինե Պետրոսյան / Խատուտիկներ

by

300313_428289230597335_1249781951_n

Կոպերը ծանրանում, հպվում էին իրար: Շուրթերը դողում էին: Բաց –խուփ, բաց-խուփ՝ անկամ, նվազող հևքով: Արյան բարակ շիթը ծուռումուռ հետագծով անցնում էր նրանց վրայով, ցած հոսում: Կա՛թ-կա՛թ, կա՜թ-կա՜՜թ…
Մատները խրել էր հողի մեջ: Սեղմում էր, կծկվող մատներով բուռը հավաքում կոշտուկները: Ձախ ձեռքի երեք կտրված մատները, որ դեռ պատանի ժամանակներից փայտահատ կացնի թողած հուշերից էին, նորից սկսել էին մրմռալ:
«Հո՛ղս»,-գվվում էր ուղեղը: Սիրտը լցվում էր հպարտության զգացումով՝ հերոս մարտիկ: Խեղդող ցավը, սակայն, այլ կտորներ էր քաշում, բերում աչքերի առջև՝ մայրը, քույրերը…հայրը:
«Անի՛, կներես, Անս, քո՛ւրս: Աստված ջան, իրեն մենակ չթողնես»: Կարդալ ամբողջությամբ

16 Jul

0 Comments

Աստղիկ Սարգսյան / Մոսկվան հետներդ մի բերեք

by

10013807_641058779292825_1360183927_n

-էս իմ փնտրտուքն ա, քոնը չի, դու մի խառնվի,_ասում ես:

Էս հիիի~ն երկրի հիիի~ն ասֆալտի քարերը մի բարաաաա~կ փոշու շերտով են բաժանված, ու էդ փոշին փոշի չի, որովհետև փոշին տարիներոոո~վ կպած պահել անկարող է, իսկ այ փոշով պատված ցեմենտը` կարող: ՈՒ ցեմենտի կարող ուժն է, որ ինձ կպած է պահում քեզ, ու ցեմենտի կարող ուժն է, սովետից մնացած խեղճուկրակատես, ամուր ցեմենտի ուժը, որ տարիներից խամրել է , բայց գնալու տեղ չունի, տեղ ուղարկող չունի, ու պիտի մնա, ու մնա, ու մնա….քեզ խառնվել չեմ կարող, այ հեր, ինչպես էս ասֆալտի երկու քարը մեկ չեն դառնա, բայց անջատվելն էլ անհնար է, էն է, հա~, ամուր ցեմենտը կողներին քսված, քարերը կողք կողքի նստել են: Կարդալ ամբողջությամբ

10 Jun

0 Comments

Սոնա Աբգարյան / Դեղին պայուսակն ու լռությունը

by

Սոնա Աբգարյան

Հարևանս հրավիրեց սուրճ խմելու: Նրա խոշոր, կանաչ աչքերի արտահայտությունը չփոխվեց, երբ ես ներս մտա: Նրա մսոտ, վարդագույն շուրթերը մնացին նույնը, ասիմետրիկ:

Հարևանիս անունը ես չգիտեի, չնայած մենք ծանոթացել էինք մի քանի ամիս առաջ:

Նա գրկից վայր դրեց իր 2 տարեկան երեխային, ձեռքերով բռնեց շրջազգեստը և արտասանեց.

- Գնանք քաղաք, խանութներ, կզբոսնենք, կոֆե կխմենք, կինո կգնանք։ Եթե ուզես:

- Բա երեխա՞ն։

- Մամաս կնայի:Ամուսինս էլ գնացել է Ղարաբաղ, վաղը երեկոյան կգա, – շտապեց ավելացնել նա: Կարդալ ամբողջությամբ