Գրողուցավ

Տանիքներից բարձրացող ծուխը եղանակի խոնավությունից վերև չէր բարձրանում, ծանրանում էր, նստում տների վրա` ասես դիտավորյալ ընդգծելով նրանց դժգույն ու խարխլված էությունը:

Թաղի երկշարք տների արանքում առանձնանում էր Ջիվանի կացարանը: Այն դուրս էր մնացել ծխի ու խոնավության անիմաստ պայքարից. փայտ չունեին, և վառարանի պարապ տեսքից սառնություն էր փչում: Կարդալ ամբողջությամբ

• Tweet

Տեսնել և նոր մեռնել

«Ամերիկայի հայերեն լսած էի հայաստանցիներու անփութության և անպարտաճանաչ ըլլալու մասին և մտածեցի այդ է։ Ես պատվիրած եմ Արարատի տեսարանով սենյակ, իսկ անոնք թերացած են։ Իբրև սպառող մը  ոտնահարված գտա իրավունքներս և պահանջեցի կառավարիչին։ Մեկ էլ սենյակումս հայտնվեցան խումբ մը աշխատակիցներ ու բոլորով ներողություն կխնդրեն, որ սարը մշուշապատ է։ Կասեն՝ Թուրքիո տարածքում կգտնվի, այլապես մենք մի բան կանեինք, բայց ասպես անզոր ենք։ Հնարամիտ են ու սրամիտ,- պատմում է պարոն Մարգարը ժպիտով և ծորակից ջուր լցնում,- աստեղ մարդիկ ու բնությունը դեռ կպահպանեն իրենց մաքրությունը։ Միլիոնից ավելի բնակչություն ունի Երևանը, բայց աղբյուրի ջուր կսպառե։ Տարիներ առաջ մի ամսագրում կարդացած եմ, որ ատանկ քաղաքներ շատ քիչ կան աշխարհքի վրա, հիմա պիտի որ էլ ավելի քչացած լինեն։ Գիտե՞ք, հինգ հազար տարի է պահանջվում, որ անձրևի ջուրը դառնա աղբյուրի ջուր։ Կպատկերացնե՞ք դա ինչ թիվ է։ Ես ութսուներկու եմ,- պարոն Մարգարը զգուշությամբ ու խնայողաբար, ասես խմածը կյանքի էլեքսիր է, կում է անում։- Երբ կնայեմ այս ջրին, սարերի սառնաշունչ օդը կզգամ, սարերից վար վազող առվակների ձայնը կլսեմ, ամբողջ հայրենիքս աս մեն մի բաժակի մեջ է»։ Կարդալ ամբողջությամբ

• Tweet